Protected: Nomair – De les was licht [Hardcover]

door | March 16, 2020

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Waarom R-OCD niet bestaat [en wat het dan wel is]

door | November 11, 2017

r-ocd-image-nomair-comIs er sprake van dwangmatig twijfelen over een partner en samenhangende keuzes? Dan noemen we dit R-OCD. Kan je niet meer mee met het tempo van deze maatschappij, heb je existentiële vragen waar je niet uitkomt en ben je langer dan twee weken somber? Het predicaat ‘depressie’ volgt al snel. Veel psychologen zijn ijzersterk in het toekennen van ‘stoornissen’. Overwegend wordt ‘psychische problematiek’ neopositivistisch benaderd, ofwel enkel hetgeen aanvaarden wat zintuiglijk waargenomen en vastgesteld kan worden. Het toekennen van een transcendentale betekenis blijft veelal uit, resulterend in nog grotere problematiek mijns inzien. Te denken valt aan ‘patiënten’ die zich volledig met hetgeen vastgesteld identificeren, als zodanig handelen en met ‘cognitieve trucjes’ feitelijk de symptomen trachten te beheersen c.q te onderdrukken waardoor werkelijke duurzame conversie vaak uitblijft. Terug naar de kern; ik ben van mening dat iets als R-OCD niet bestaat. Het is gewoon geen statische entiteit welke binnen een persoon leeft, en dus mag dat naar mijn idee ook niet zo worden betiteld. De kenmerken zoals die worden weergegeven zijn voorts slechts symptomen die veeleer verband houden met een ´onbegrepen´ onderliggend probleem, waar te beperkt aandacht aan wordt geschonken.
Lees verder »

Over ziekte, medische wasknijperleipheid en herstel

door | September 8, 2016

kliniclownsHet is maart 2014 en voel me al enige tijd niet lekker. Ik word geteisterd door vreemde pijnen, tal van vage lichamelijke sensaties en enorme vermoeidheidsaanvallen, resulterende in semi bedlegerigheid. Volgens de huisarts is er niets aan de hand, dus ik zet de bestaande levenswijze –enigszins vertraagd- vrolijk voort.
In de zomer van 2014 beland ik uit het ‘niets’ tweemaal op de spoedpost van het OLVG te Amsterdam. Na enig onderzoek kan er geen aantoonbare oorzaak worden gevonden. De vermoedens van artsen lopen uiteen. Het advies luidt; vervolgonderzoek op diverse terreinen. En dat aanvragen blijkt geen makkelijke klus, want hetgeen vastgesteld en bijbehorende informatie dient te worden doorgezet naar mijn huisarts. Het dagelijks contacteren van mijn huisarts resulteert constant in dezelfde berichtgeving; ‘We hebben nog niets van het ziekenhuis ontvangen’.

Lees verder »